Η τρέχουσα οικονομική κρίση της Ελλάδας κατέδειξε ένα πρόβλημα, πανθομολογούμενο και συνάμα, τροπόν τινά, «ανοιχτό» μυστικό μεταξύ όλων μας: τον καταστροφικό ρόλο που έχει επιτελέσει ο δημόσιος τομέας στη χώρα μας, τόσο σε επίπεδο υλικό/ οικονομικό, όσο και σε επίπεδο άυλο, πνευματικό, σε επίπεδο ιδεών και αξιών.
Η αναγωγή του «δημοσιοϋπαλληλισμού» σε ιδεολόγημα με άφθονους οπαδούς στην Ελλάδα δεν είναι βεβαίως καινούρια υπόθεση. Από την εποχή ακόμα της σύστασης του σύγχρονου ελληνικού κράτους, τα ρουσφέτια, οι πελατειακές σχέσεις και η ευνοιοκρατία όχι μόνο γίνονταν αποδεκτά ως θεμιτή λύση αλλά και εγκωμιάζονταν συχνά ως η προσδοκώμενη (εφόσον εφικτή) και πλέον αποτελεσματική πορεία προς τη σώρευση πόρων και αξιωμάτων και την εν γένει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Όλα στο πλαίσιο μίας μικρόψυχης κρυψίνοιας, βεβαίως, ενός χρόνιου στρουθοκαμηλισμού, πάνω στον οποίο διατρανώθηκε και παγιώθηκε το οξύμωρο του «ελληνικού ονείρου»: εξυπηρέτηση ατομικιστικών συμφερόντων μέσω της πλατφόρμας του Δημοσίου.
Βέβαια, τα τελευταία χρόνια θα έλεγε κανείς πως το δημοσιοϋπαλληλίκι έχει αναχθεί πλέον στο ύψιστο αγαθό, τον υπέρτατο στόχο που δύναται και οφείλει να ονειρεύεται πως θα κατακτήσει ο μεσοαστός και μικροαστός. Εξαιρουμένων των ανώτερων οικονομικά στρωμάτων, σύσσωμη η υπόλοιπη Ελλάδα ευθυγραμμιζόταν προς το ένα και μόνο όνειρο, την απόκτηση μίας δημοσιοϋπαλληλικής θέσης, όποια κι αν είναι αυτή, όσο ολιγόμισθη ή αδιάφορη κι αν είναι. Η εξασφάλιση του σταθερού και σίγουρου μισθού του Δημοσίου εκθρόνισε και καταβαράθρωσε κάθε άλλο όνειρο, κάθε άλλη αξίωση, σε μία κοινωνία στην οποία ο ιδιωτικός τομέας από τη μια έχει προ πολλού κορεστεί – ένεκα της μικροσκοπικής αγοράς μας και των ανέκαθεν λιμνάζοντων υδάτων της – και η πρωτογενής παραγωγή από την άλλη φαίνεται να βρίσκεται σε μία χρόνια εμβρυϊκή κατάσταση, χωρίς την προοπτική ενός σωτήριου τοκετού στο ορατό μέλλον.
Το πώς έφτασε ο κάθε νέος στην Ελλάδα να ονειρεύεται να μπει στο Δημόσιο και να εγκλωβιστεί σε μία εργασία ενδεχομένως ενίοτε ανιαρή, αντιπαραγωγική και αδιάφορη, αντί να επιδοθεί στους πιο συνήθεις για τους νέους «τρελούς» οραματισμούς για μεγαλειώδη κατορθώματα και επιτεύγματα, δεν χρειάζεται λοιπόν αϊνσταϊνική ποιότητα σκέψης. Και πέραν των οικονομικών σκοπέλων που ανέκαθεν εμπόδιζαν την ανάπτυξη ενός υγιούς οικονομικού τομέα και δη της πρωτογενούς παραγωγής στη χώρα μας – αφού τα χρήματα ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν προς μία αυθεντικά παραγωγική κατεύθυνση – το δάχτυλο της κατηγορίας πρέπει να το απευθύνουμε στους ίδιους τους ανθρώπους, τις παλαιότερες γενιές.
Οφείλει να αναλογιστεί κανείς, άλλωστε, πως η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνόπουλων μεγάλωσαν σε ένα καθεστώς ωραιοποίησης και άκρατης εξιδανίκευσης του δημοσιοϋπαλληλισμού και των διά βίου οφελών του. Η γονεϊκή προπαγάνδα επιτέλεσε με αποτελεσματικότητα τον ρόλο της, οδηγώντας πολλούς νέους, είτε απρόθυμους είτε εθελοτυφλούντες είτε υπερπρόθυμους λόγω της επιτυχούς πλύσης εγκεφάλου, στον δημόσιο τομέα, χαραμίζοντας έτσι, θεωρητικά, πολλά σπουδαία ταλέντα, μυαλά, επιστήμονες, καλλιτέχνες και τεχνίτες, όλοι τους «άξιες» θυσίες στον βωμό της εμμονοληπτικής με το δημοσιοϋπαλληλισμό χώρα μας. Και χαρίζοντας στην Ελλάδα τον κοροϊδευτικό τίτλο της χώρας με τους περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση – άνω του ενός εκατομμυρίου σύμφωνα με τα νέα στοιχεία. Ο βαρυφορτωμένος, δυσκίνητος, τερατώδης και δυσλειτουργικός δημόσιος τομέας της χώρας μας βαριανασαίνει και οι παλιές μέρες βασιλείας του δημοσιοϋπαλληλικού ονείρου πνέουν (ή φαίνονται να πνέουν τουλάχιστον) τα λοίσθια.
Η κρίση φαίνεται να συμβάλλει σε αυτό, αφαιρώντας την αύρα «αίγλης» που έδιεπε μέχρι τώρα το Δημόσιο. Ώρα να αποκαθηλώσουμε τις μέχρι τώρα σχετικές ψευδαισθήσεις και φρεναπάτες μας. Ώρα να ξεμπροστιάσουμε και να απομυθοποιήσουμε τον μύθο της «δημοσιοϋπαλληλικής ευμάρειας», του οποία κεντρικά συστατικά ήταν πάντοτε η έλλειψη φαντασίας και τόλμης, η έλλειψη δημιουργικότητας, η μικροπρέπεια, η μιζέρια, η γοητεία της μπουρζουαζίας, της βολεμένης, ασφαλούς μικροαστικής ευτυχίας σε όλο το γνωστό σετ (τηλεόραση, αυτοκίνητο και καινούριο σαλόνι). Ώρα να γκρεμίσουμε εκ βάθρων τα ψεύτικα, ισχύοντα μέχρι τώρα, σπουδαιοφανή είδωλα και να τα αντικαταστήσουμε με καινούρια όνειρα. Ποια θα είναι αυτά; Δεν ξέρω ακόμα αλλά σίγουρα δεν θα προλογίζονται ούτε θα έχουν ως επωδό ή επιμύθιο τη φράση «μπες παιδάκι μου στο Δημόσιο».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου