Συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και άλλες εναλλακτικές "έξοδοι" για τη νεολαία. Ή πώς πέθανε η έξοδος του καφέ και του σινεμά εις άγραν πιο φθηνών εναλλακτικών.
Μία ακόμα Κυριακή μαζικής «αγανάκτησης» στο Σύνταγμα. Μία ακόμα συγκέντρωση κόσμου όλων των ηλικιών και κοινωνικών τάξεων προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Όμως η σημερινή διαμαρτυρία – όπως και όσες έχουν τελεστεί υπό την αιγίδα των «Αγανακτισμένων» - συσπειρώνει κάποια ιδιαίτερα, όχι τόσο τυπικά για διαμαρτυρία, χαρακτηριστικά. Μοιάζει λίγο με πικνίκ. Και με συναυλία – συχνά με νοερή μόνο μουσική. Και με έξοδο, άμα κρίνουμε από τους άφθονους πιτσιρικάδες, γυμνασιόπαιδες και λυκειόπαιδες, που φαίνονται να καλαμπουρίζουν, να κοινωνικοποιούνται και, εν ολίγοις, να απολαμβάνουν μία κάπως διαφορετική, εναλλακτική, αλλά παραταύτα «έξοδο». Και σίγουρα λιγότερη δαπανηρή από άλλες.
«Ναι, είναι αλήθεια πως μπορείς να το πεις και μία έξοδο για μας,» μου αναφέρει χαρακτηριστικά ο 17χρονος Γιάννης. «Εντάξει, δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται – δεν είμαστε βλάκες, δεν κοιμόμαστε όρθιοι. Ξέρουμε ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο και είμαστε κι εμείς εδώ για να διαμαρτυρηθούμε, να δείξουμε πως δεν θα κάτσουμε άπραγοι». (Ειρήσθω εν παρόδω, μερικοί Έλληνες μαθητές έχουν φτιάξει και δικό τους blog στο οποίο εκφράζουν τη συμπαράσταση και συμμετοχή τους στο κίνημα των Αγανακτισμένων). Αλλά; «Αλλά είναι και μία ευκαιρία για εμάς να βγούμε, ένα άλλο είδος εξόδου ας πούμε. Τηλεφωνιόμαστε από νωρίς και δίνουμε ραντεβού τι ώρα θα βγούμε. Μας βγαίνει πιο φθηνά η όλη φάση από το να πάμε για έναν ακόμα καφέ».
Το τερπνόν μετά του ωφελίμου λοιπόν; Διαμαρτυρία και κινητοποίηση πλην όμως μετά ολίγης ψυχαγωγίας; «Κοίτα, το νιώθεις και στον αέρα εδώ, είναι το όλο μήνυμα των συγκεντρώσεων αυτών,» μας λέει η Σοφία, 16 χρονών. «Μπορεί να διαμαρτυρόμαστε, νιώθουμε όμως όλοι μία παρέα, υπάρχει θετικό κλίμα... Δεν είμαστε εδώ για να τα σπάσουμε. Προτιμάμε να σκεφτόμαστε πως αντί να «θυσιάσουμε», ας πούμε, μία καθιερωμένη έξοδο κάπου, κάνουμε την έξοδό μας εδώ. Με περισσότερο κόσμο και πιο γιορτινή ατμόσφαιρα. Σαν μια φιέστα – όμως αυτό που γιορτάζουμε, αν θες, είναι το πείσμα μας, πως δεν θα το βάλουμε κάτω και θα αντισταθούμε σε αυτό που πάνε να μας κάνουν".
Τη ρωτάω αν την ενοχλεί που έχουν ξετρυπώσει δεκάδες καντίνες στον χώρο των διαμα
ρτυριών – αυτό που ορισμένα μέσα κατήγγειλαν ως «στυγνή εμπορευματοποίηση», οπορτουνισμό που ακυρώνει το μήνυμα των «Αγανακτισμένων». «Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές,» μου απαντάει χωρίς δισταγμό. «Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις με τόσους χιλιάδες ανθρώπους να μην ξεπηδήσουν καντίνες, άνθρωποι που πουλάνε μπύρες... Δε με ενοχλεί. Είναι όντως σαν ένα μεγάλο πάρτυ, όσο σαχλό κι αν ακούγεται. Ένα πάρτυ αγανάκτησης».
Ρωτάω τον φίλο της, τον 16χρονο Πέτρο, αν πιστεύει πως η αντιμετώπιση των συγκεντρώσεων σαν event ή κοινωνική έξοδο από ορισμένους συνομηλίκους του, υποβαθμίζει το νόημα και το μήνυμα της διαμαρτυρίας. Σκέφτεται λιγάκι πριν απαντήσει, χαϊδεύει μάλιστα νευρικά ένα τσουλούφι του. «Δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι ότι δεν κατανοούμε για τι γίνεται, ποιος είναι ο σκοπός και το μήνυμα. Όμως είμαστε και σε μία ηλικία που θέλουμε να βγαίνουμε, να διασκεδάζουμε με κάποιον τρόπο... Αν δεν φτάνουν τα λεφτά για να διασκεδάσουμε με τους παλιούς, κλασικούς τρόπους, σε μια καφετέρια ή ένα μπιλιαρδάδικο, τότε προτιμούμε να βγαίνουμε εδώ. Μιλάμε, πίνουμε, τρώμε στο όρθιο, γελάμε, λέμε συνθήματα, τραγουδάμε...".
Αγανακτισμένοι μαθητές στο Σύνταγμα
Το τερπνόν μετά του ωφελίμου, όντως, δηλαδή. Διαμαρτυρία που είναι και πικνίκ και απογευματινή/ βραδινή έξοδος δηλαδή. Λίγο παραπέρα συναντώ μία παρέα παιδιών της Τρίτης Λυκείου. «Η αλήθεια είναι ότι δεν φτάνουν τα λεφτά πια,» μου εκμυστηρεύεται ο Στάθης. «Το έχουμε κάνει κάτι σαν «στέκι» εδώ πια, έχουμε πει να βρισκόμαστε κάθε μέρα. Εντάξει, αυτό δεν αποκλείει πως μερικές φορές μετά από εδώ πάμε στα McDonald’s ή σε κάποιο καφέ ή κάπου άλλου και πληρώνουμε κάποια λεφτά. Όμως μερικές φορές τσακώνουμε καμιά μπύρα από το ψυγείο του σπιτιού και τη φέρνουμε μαζί μας. Έχουμε αρχίσει να βρίσκουμε νέους τρόπους να περνάμε καλά όλοι μαζί χωρίς να χρειάζεται να σκάμε κάθε φορά ο καθένας 20 ευρώ για το ένα και το άλλο πράγμα».
Μαθητές στο Σύνταγμα
15χρονος μαθητής στην συνέλευση των... by go-on-ssip
Όπως; Μου δίνει κάποια παραδείγματα. «Μερικοί από εμάς παίζουμε παιχνίδια ρόλων, role-playing games, στα οποία υποδύεσαι κάποιο φανταστικό χαρακτήρα, κάποιο μάγο ή πολεμιστή, για παράδειγμα, και μαζεύομαστε με τις ώρες και παίζουμε. Ένας αφηγείται την ιστορία και οι υπόλοιποι υποκρίνονται πως βρίσκονται σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο. Έχω και φίλους που το κάνουν αυτό σε παιχνίδια στον υπολογιστή, όπως το World of Warcraft. Πίστεψέ με, αυτά τα παιχνίδια σε κρατάνε για ώρες απασχολημένο με φίλους, μιλάς, γελάς, κάνεις χαβαλέ, και όλα αυτά μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Και οι χαρακτήρες μας, όσο ανεβαίνουν επίπεδα, καταλήγουν να έχουν περισσότερα λεφτά από όσο εμείς στην πραγματική ζωή! Καταλαβαίνεις πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει – να είσαι κάποιος πανίσχυρος, πλούσιος τύπος σε μία χώρα που το μεγάλο σου πρόβλημα δεν είναι να... πληρώσεις το νοίκι ή το πόσα θα σου πάρει το ταξί το βράδυ αλλά να σκοτώσεις έναν δράκο!»
Παρέα εφήβων που παίζουν role-playing game
Ρωτάω τη 19χρονη Μάρα κατά πόσο πιστεύει λοιπόν πως επίκειται το τέλος των εξόδων στην πόλη, με στροφή προς τις συναθροίσεις στα σπίτια. «Ε, όχι και τόσο, αυτό είναι υπερβολή. Απλά οι νέοι θα προτιμούν να μαζεύονται λίγο περισσότερο σε σπίτια φίλων από το να βγαίνουν έξω. Ήδη γίνεται αυτό. Υπάρχουν όμως και λύσεις για φθηνότερες εξόδους για όσους θέλουν να βγουν έξω. Μια φίλη μου πήγε Erasmus στην Ισπανία και μου είπε πως εκεί κάνουν botellon, δηλαδή αγοράζουν ποτά και πάγο από φτηνά μαγαζάκια και μαζεύονται σε πλατείες και πίνουν έξω. Έτσι έχουν ήδη κάνει κεφάλι και άμα θέλουν πιο αργά να πάνε όντως σε κάποιο μαγαζί, με ένα ποτό είναι ήδη έτοιμοι για ύπνο!» Και συμπληρώνει γελώντας με νόημα: «Στην Ισπανία είναι παράνομο στα περισσότερα σημεία πλέον... σκέψου τι έχει να γίνει εδώ που είναι και νόμιμο έτσι και διαδοθεί σαν στυλ εξόδου!»
Botellon στην Ισπανία: Θα έρθει και εδώ;
Συγκατανεύω, αν και σκέφτομαι πως προς το παρόν η ελληνική νοοτροπία απέχει αρκετά από το «πίνω από μία σακούλα καθισμένος στα σκαλοπάτια». Αν και ομολογουμένως θα το προτιμούσα περισσότερο από μία γενιά παιδιών που θα μαζεύεται ο καθένας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του και θα κερνάει ο ένας τον άλλον εικονικά ποτά ή εικονικές αγκαλιές... περίμενε, μήπως γίνεται ήδη αυτό;
Εξωτερικοί σύνδεσμοι:
- Επίσημη σελίδα του κινήματος των Αγανακτισμένων
- Οι Αγανακτισμένοι στο Facebook
- Portal με νέα των Αγανακτισμένων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου